Του Γιώργου Λ. Νικολόπουλου*
Έτος 1979. Πλησίαζε Πάσχα των Ελλήνων. Ο Θοδωρής Κασσίμης είχε πάρει ένα PONY για τη μητέρα του, στο αγρόκτημα της στη Κέρκυρα.
Με τη πραότητα του χαρακτήρα του, τη ζεστή ματιά του γαλανομάτη, σηκώθηκε από το γραφείο του στη Σωκράτους 57 τελειώνοντας τα όσα είχε να γράψει για την ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, αφήνοντας στη ταπεινότητά μου , το γραφείο/έπιπλο για να πάει απέναντι στην Πειραιώς όπου στεγαζόταν η εφημερίδα ΒΡΑΔΥΝΗ, της οποίας επίσης ήταν οικονομικός συντάκτης.
-Γιώργο θα μου κάνεις μια χάρη;
-Το ρωτάς Θοδωρή; Ό,τι θέλεις
-Μπορείς να πας στην Ερμού να πάρεις έναν χάρτινο αριθμό Μ για το PONY τη Μεγάλη Τρίτη. Και μετά, Μ. Τετάρτη, να πάρεις το καινούργιο αυτοκίνητο να το φέρεις στη Κέρκυρα, αφού εγώ θα πάρω την οικογένειά μου να πάω με το δικό μου ΙΧ;
-Και μπορώ και θέλω. Μια ερώτηση μόνο. Τι είναι ο χάρτινος αριθμός Μ;
-Ένας προσωρινός αριθμός 48 ωρών, μόνο για τη μετακίνηση του οχήματος, ώστε να ταξινομηθεί στη Κέρκυρα. Στο όνομα της μητέρας μου.
-Κλείδωσε Θοδωρή, θα το φέρω σιγά σιγά για να το στρώσω στα πρώτα του χιλιόμετρα. Μπορώ να πάρω και τη μητέρα μου για να έχω παρέα;
-Εννοείται και θα βγάλω αεροπορικά εισιτήρια επιστροφής για τους δύο σας, εκτός αν θέλετε να κάνετε Μεγάλη Πέμπτη και Μεγάλη Παρασκευή στη Κέρκυρα, αποκρίθηκε ο Θοδωρής, που με είχε βοηθήσει δύο φορές (Τρόφιμα και Ποτά και Γενική Γραμματεία Τύπου και Πληροφοριών) ήδη στα πρώτα χρόνια του άμισθου μαθητευόμενου δημοσιογράφου.
-Πόσος χρόνος χρειάζεται για να φθάσω στην Ηγουμενίτσα και να περάσω απέναντι στη Κέρκυρα;
-Νορμάλ 7,5 ώρες και 1,5 το φέρρυ υπολόγισε 9 ώρες.
Με τη Κυρά Μαριάνθη, τη μητέρα μου, για συνοδηγό που δεν έπιασε ποτέ τιμόνι στη ζωή της μέχρι τα 99 χρόνια της και 2 μήνες - οπότε ΚΟΥΡΑΣΤΗΚΕ και πήγε να συναντήσει τον καπετάν Λάμπρο -, ξεκινήσαμε πρωί έχοντας χάρτη της Ελλάδος σε τεύχη που έδινε εκείνα τα χρόνια η Mobil με λίγα λίτρα βενζίνης.
Δεν τον ανοίξαμε ούτε μία στιγμή. Θυμόμουν τη συμβουλή του πατέρα μου. Θα έχεις στο νου σου το χάρτη της Ελλάδος. Πάνω ο Βορράς κάτω ο Νότος κλπ.
Αθήνα - Ρίο ήταν γνωστή η διαδρομή λόγω φοίτησης στο Πανεπιστήμιο Πατρών. Από Αντίρριο και πέρα δεν είχα ταξιδέψει ποτέ. Με οδηγό τις πινακίδες μια φορά χρειάστηκε να σταματήσω να ρωτήσω για το πώς φθάνεις στην Ηγουμενίτσα.
-Μια χαρά πας μου είπε ένας μεσήλικας που περίμενε το ΚΤΕΛ κάπου κοντά στη Νικόπολη. Και πράγματι είμασταν στην ώρα μας, για το φέρρυ από Ηγουμενίτσα για Κέρκυρα.
Ένα τηλεφώνημα στο Θοδωρή, έρχομαι με το τάδε φέρρυ, περίμενέ με στο λιμάνι, γιατί Κέρκυρα δεν έχω ξαναέρθει.
Το κόκκινο PONY το κοιτούσαν στη Κέρκυρα όπως κοιτάμε εμείς μια RR ή μια Bentley.
Πώς αποφάσισα να περιγράψω τόσες δεκαετίες μετά την ιστοριούλα αυτή;
Από μια διαφήμιση της εποχής - την κάτωθι - και μια φωτογραφία από μάζωξη εκλεκτών συναδέλφων, στη οποία δεν κατάφερα να πάω κρατώντας τον εγγονό μου, στην οποία ήταν ο Θοδωρής.
Ποια GPS, Google maps και κινητά; που έχουμε σήμερα και μπορεί να χαθούμε; Άμα έχεις κάνει πρόσκοπος και ιστιοπλόος και νύκτα (ευκολάκι) δεν χάνεσαι ποτέ· ο εγκέφαλος προσανατολίζεται από μόνος του χωρίς προσπάθεια.
* George L. Nikolopoulos. Journalist, email: