Συμπαθής παιδί…Έτσι, εκκεντρικά

Της Κατερίνας Τζωρτζινάκη

Σύννεφα που δεν ήταν ποτέ λευκά. Υπάρχει ελάχιστο λευκό στα σύννεφα. Κι όμως, ο κόσμος λέει πως είναι λευκά και τα χαζεύει, τα νιώθει κοντά. Σώματα με ρίζες στον αέρα, που πάνε πιο πέρα. Λάμπουν σαν φως, μα μπροστά στα μάτια μας διαλύονται, μετασχηματίζονται, χάνονται. Τέλος έργου. Ερασιτέχνες άνθρωποι.
Έτσι παίζεται η ζωή. Τον επαγγελματία τραγουδιστή με τις δύσκολες προσωπικές καταστάσεις στην ύστερη διαδρομή τον αποχαιρέτησαν πολλοί. Διαφορετικοί, από τον υπουργό Οικονομικών μέχρι τον θαμώνα στην μπουζουκλερί. Ήταν το πρόωρο, τραγικό τέλος; Τέτοιες ώρες μικρές, τέτοια λόγια.





