Της Κατερίνας Τζωρτζινάκη
Σύννεφα που δεν ήταν ποτέ λευκά. Υπάρχει ελάχιστο λευκό στα σύννεφα. Κι όμως, ο κόσμος λέει πως είναι λευκά και τα χαζεύει, τα νιώθει κοντά. Σώματα με ρίζες στον αέρα, που πάνε πιο πέρα. Λάμπουν σαν φως, μα μπροστά στα μάτια μας διαλύονται, μετασχηματίζονται, χάνονται. Τέλος έργου. Ερασιτέχνες άνθρωποι.
Έτσι παίζεται η ζωή. Τον επαγγελματία τραγουδιστή με τις δύσκολες προσωπικές καταστάσεις στην ύστερη διαδρομή τον αποχαιρέτησαν πολλοί. Διαφορετικοί, από τον υπουργό Οικονομικών μέχρι τον θαμώνα στην μπουζουκλερί. Ήταν το πρόωρο, τραγικό τέλος; Τέτοιες ώρες μικρές, τέτοια λόγια.
Δεν έχω ιδέα από θέματα ιατρικά, μα αρρωσταίνω με τα θεραπευτικά, που είναι στο ημίφως φυτευτά και η κβαντική βιοανάδραση καμπανάκι μου χτυπά. Με τα αστυνομικά ασχολούνται πέραν των αρμοδίων κάμποσα λαγωνικά.
Για την τέχνη του δεν γνωρίζω ιδιαίτερα πράγματα. Ο κ. Κραουνάκης τα πλέκει γενναιόδωρα, ζεστά.
«Ο Mαζώ είναι θέμα. Γι’ αυτό έχει επιτυχία, έχει στιλ! ευγενής και αλητάκι… καθαρόαιμο λαϊκό αγόρι, και την κουβαλάει τη Nίκαιά του, δεν του την έφαγε ο Aρμάνης και η δόνα Kάρανα. Κούκλος, τέλεια ντυμένος, ιδιαίτερη βράχνα, ιδιαίτερη άρθρωση, όχι μεγάλων αποστάσεων φωνή…
Επίσης έχω να σας καταγγείλω ότι άμα βλέπεις άνθρωπο πετυχημένο, με φράγκα, μπακούρι και καλά από πεποίθηση, που πάει και τρώει μια-δυο φορές τη βδομάδα στη μάνα του στη Nίκαια, μην τον φοβηθείς, είναι κανονικός, θα το πάει το καράβι. Έχει τη μεγάλη αρετή των σταρ. Αυτοσαρκασμό» (24.05.2007, Αthens Voice).
Το παιδί της νύχτας κέρδισε τον σεβασμό από ένα τόσο ετερόκλητο κοινό. «Λαϊκούς», «έντεχνους», «ροκάδες», «μεταλλάδες», «χαλβάδες». Ήταν συμπαθής, ακόμη και σε ανθρώπους που δεν έπιαναν τη συχνότητα του ρεφρέν.
Ήταν συμπαθής παιδί. Έτσι, ανορθόγραφα, ιδιαίτερα, αντισυμβατικά. Όπως ήταν στην επικοινωνία, στο ντύσιμο, στο στήσιμο, στην περφόρμανς, στην ερμηνεία.