Η εικονογράφηση της ανάρτησης είναι δανεισμένη από το εξώφυλλο του βιβλίου «Όταν ήμουν αστυνομικός ρεπόρτερ»,
του Δ. Τσαμόπουλου,
που είχε εκδοθεί το 1925·
πριν από 101 χρόνια.
Το σκίτσο, είναι του Φωκίωνα Δημητριάδη

Του Δημήτρη Γ. Κουμπιά

Στις 26 Ιανουαρίου 2026, έγραφα σ ’αυτές τις ΣΕΛΙΔΕΣ: Στην επόμενη ανάρτηση, περισσότερα για τη συνάντησή μας στο αστυνομικό ρεπορτάζ και γιατί δεν έγινα αστυνομικός συντάκτης. Οπότε, η συνέχιση της ιστορίας της “Ε”, θα περιμένει κι άλλο.
Ένα πρόβλημα υγείας με εμπόδισε να είμαι συνεπής. «Ανέβαζα» μόνο θέματα επικαιρότητας, όπως ο θάνατος του Γιώργου Βότση. Τώρα που το πρόβλημα ξεπεράστηκε, ξαναπιάνω το νήμα, ξεκινώντας από το γιατί δεν έγινα αστυνομικός συντάκτης.

«Η Οδός Ανθέων δεν είναι ένα βιβλίο για το τι έγινε, αλλά για το πώς έμεινε μέσα μας αυτό που έγινε». Έτσι περιγράφει ο δημοσιογράφος Δημήτρης Δραγώγιας τη νέα του συλλογή διηγημάτων, προσθέτοντας ότι δεν πρόκειται «για μια ακόμα περιγραφή της πόλης, αλλά μια διαδρομή στις στιγμές που έμειναν μέσα μας». Το βιβλίο, που κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Μπαρμπουνάκη - και  αποτελείται από 23 διηγήματα -, είναι το δεύτερο του συγγραφέα μετά το “Επτά”, το οποίο εκδόθηκε το 2017.
Βεβαίως, η “Οδός Ανθέων” δεν είναι ένας πραγματικός δρόμος στον χάρτη της πόλης. Είναι περισσότερο μια εσωτερική διαδρομή μέσα στη Θεσσαλονίκη: στις στοές, στις αυλές, στα λεωφορεία της νύχτας, στα Λαδάδικα, στο λιμάνι, στις γωνιές όπου η πόλη αποκαλύπτει τις πιο κρυφές της ιστορίες.

Η λάσπη στον Γ. Μπαρτζιώτα στέγνωσε
αλλά τα απομεινάρια της παραμένουν…

Πέρασαν σχεδόν 8 χρόνια και ένα κατακίτρινο δημοσίευμα – που αναπαρήχθη «ελαφρά τη καρδία» και χωρίς διασταύρωση σε διάφορα ΜΜΕ με cory paste – εξακολουθεί να ταλανίζει τον χειρουργό Γιώργο Μπαρτζιώτα. Μετά τον διορισμό του γιατρού ως αναπληρωτή διοικητή στον «Ευαγγελισμό» το 2018, εκτοξεύτηκαν τόνοι λάσπης εναντίον του. Η λάσπη στέγνωσε, αλλά τα απομεινάρια της παραμένουν…

Ο συνάδελφος Παναγιώτης Μήλας συμπληρώνει την προηγούμενη ανάρτηση, με σελιδοποιημένη την απάντηση της “17Ν”  στην «ανοιχτή επιστολή» την οποία απηύθυνε ο Γιώργος Βότσης στα μέλη της με τίτλο «Άκου με, ένοπλε σύντροφε», ασκώντας κριτική στις βίαιες και τρομοκρατικές μεθόδους της οργάνωσης. Η “17Ν” είχε απαντήσει στις 12 Μαρτίου 1988 με προκήρυξη που στάλθηκε στην εφημερίδα “Έθνος” υπό τον τίτλο «Άξιος ο μισθός σου, άοπλε σύντροφε!» και δημοσιεύθηκε την Δευτέρα 14 Μαρτίου 1988 στις σελίδες 24 - 25, με εισαγωγικό σχόλιο του Νίκου Ζερβονικολάκη, ο οποίος μεταξύ άλλων έγραφε:

Αριστερά, ο Γ. Βότσης με τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Δεξιά ο ίδιος απευθυνόμενος στους Αλ. Φιλιππόπουλο και Γ. Μπόμπολα του Έθνους, υπό τα όμματα του Χρ. Τεγόπουλου.
Του Δημήτρη Γ. Κουμπιά

Στις 26 Ιανουαρίου 2026, έγραφα στο syntaktisylis.gr ότι από τη Συντακτική Επιτροπή του 1975, που – υποτίθεται ότι – διοικούσε την “Ελευθεροτυπία”, έχουμε απομείνει ο Γιώργος Βότσης και ο γράφων. Από το πρωί του Σαββάτου 7/3, μόνον ο δεύτερος.
Ο Βότσης έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 88 ετών, αφήνοντας πίσω του μια μακρά και σημαντική διαδρομή στον ελληνικό Τύπο και στη δημόσια ζωή. Και ένα τεράστιο κενό όχι μόνο στον χώρο του Τύπου, αλλά και, κυρίως, στην οικογένειά του και τους φίλους του.